Hello, it's me again

Kaan Boşnak bir şarkı yazmış, yetmemiş "o" da bana göndermiş; diyor ki şarkıda: "şimdi gelsem sana zaman ötesinden, s esinden öpsem ya da nefesinden.  Düğümlerimizden çözülsek ya birden e minim bu hasret bitmez ki sevgili.."  Sevmenin, kimi sevdiğinden bağımsız insanda, içimizde, kalbimizde, beynimizde, fiziğimizde yarattığı enerjiyi seviyorum, sevmeyi seviyorum aslında; şimdi daha iyi anlıyorum. Ona veda etmeye devam ettikçe, bendeki o iyice eksildikçe, sevmenin, sevilmenin varlığını, tanımını netleştirebildikçe, beklentilerimle gerçeklerimi harmanladıkça, ne istediğimi anlayıp; birine ne verebileceğimi iyice idrak ettikçe anlıyorum.  İkinci bir şarkı daha yollamış ardından, "bu ben" diye, kendini ifade etmekten aciz, koca sevginin, birlikteliğin, evliliğin bitişini seyirci gibi izlemiş, kendince gösterdiği ama bana hiçbir zaman geçmeyen çabasıyla aklı yeni yeni başına gelirken şarkı yollamış, halihazırda birinin yazdığı şarkı duygularına tercüman olmuş, ...

 Dün itibariyle terapi sürecimin neredeyse sonuna geldim, önce haftada bir sonra iki haftada bir derken, 3 haftada bir ve nihayet terapistim " seni çok iyi görüyorum, artık ayda bire dönelim, sonra da yavaş yavaş vedalaşalım diyorum, ne dersin? " dedi; son zamanlarda aldığım en güzel teklifti diyebilirim. İnsanın kendiyle, tüm acıya rağmen yürüdüğü yol ile gurur duyması, mutluluktan ağlaması öyle güzel ki. Aynaya bakıp, gözümün ferinin söndüğü günlerden, başımı yastığa acaba ben mutlu muyum, beni seviyor mu ki diye hissettiğim, ağlayarak uyuyup, ağlayarak uyandığım rüyalarımdan bugünlere geldim.  Neredeyse kayboluyordum, kendimi öyle zor yakaladım ki; tam tam düşüş olacaktı benimki çıkamasaydım; babam ölmüş, boşanıyorum, hayatta kaybolmama ramak kalıyordu ki yakaladım kendimi ensemden, iyi ki de yakalayıp o terapi koltuğuna bana yardım edin diye oturmuşum; kendimi tutamayıp ağladığım, artık ağlamak istemiyorum diye gözyaşlarımı silip, bu kadar üzülmek yeter diye sinirimden ki...

 harika bir söze denk geldim instagramda, diyor ki 30 yaşına kadar yalnız kalmayı, kendi işine bakmayı, affetmeyi, ön yargılarını kırmayı ve asla cahillerle tartışmamayı öğrenmiş olmalısın. Ben bu blogu tam olarak bu cümlede özetlenmiş dersleri öğrenirken; kendi yolumu izlemek, takıldığım yerlere bakmak için açmıştım. Özellikle affetmeyi ve yalnız kalmayı becermeyi deniyordum bir de ön yargıları kırmayı ki hala da bu konuda yoluma devam ediyorum.  İnsanın içinde "kötü biri olabilme" ihtimaliyle yüzleşmesi çok acımasız, benim küçük ve mutlu dünyamdaki en acımasız gerçekti diyebilirim hatta. Bazen içimden geçen düşünceler o kadar kötü kalpli gelirdi ki, kendimden utanır ve bunları "nasıl düşünebilirim" diye kendime kızardım; halbuki insanın aklından milyonlarca düşünce geçebilir; önemli olan bunları sahiplenmeden uğurlamaktır, ben de bunu yeni öğrendim. Duygu ve düşüncelerimizin çıkışını kontrol etme şansımız yok, ama onları nasıl çıkaracağımızı sanırım seçebiliriz, e...

 biz çocukken bir oyun vardı, köstebek ya da tilki tam anımsamıyorum, labirent gibi yer altı tünellerinin içinde yürür, nereden çıkacağını tahmin etmeye çalıştığımız bir delikten başını çıkarırdı biz de onun kafasına kafasına elimizde çekiçle vururduk. Atari oyunuydu sanırım.  Ne zaman sana iyilik yapmaya kalksam, iyilikle elimi uzatsam cevapsız bıraktığın mesajlarım, benden istemediğin yardımlar bana o köstebekmişim gibi hissettiriyor. Ben kendi canımı acıtmaktan, kendimi sırf seviyorum diye böyle önüne sermekten yoruldum, benim bildiğim dünyamda sevgi zaferdi, sevgi varlığına şükredilecek bir şeydi, varoluğu için şımarmayı gerektirmiyor sınanmayı gerektirmiyordu, sevgi sahip çıkılması gereken bir şeydi. günün sonunda sorduğun şey bana iyi gelip gelmediği ise, hayır gelmiyor.  ne güzel yazmıştı yalın, ağlaya ağlaya; senden vazgeçiyorum. 

 instagramda dolaşırken mubi'de françois ozon'un son filminin minik fragmanına denk geliyorum. Bir süpermarket sahnesi, neşeli his bana geçiyor, sanki ben de markette alışverişteyim; birden kadın durgunlaşıyor, beni de bir merak dalgası sarıyor; filmin adı "kumun altında" duyduğum en güzel soudtracklerden biri, ne olduğunu bulamıyorum, tek bildiğim "philippe rombi" diye bir isim.  Son zamanlarda bir sürü yeni şey öğreniyorum, yeni kelimeler, yeni şarkılar, yeni şarkıcılar, yeni ressamlar, restoranlar, insanlar.  Sanki hayat bir sofra ve ben oraya aç oturmuşum, her şeye karşı öyle iştahlıyım. Tüm bilgiyi almak, içime hapsetmek sindirip başkalarına aktarmak istiyorum. İçimde, yardım etmek, birilerine iyi gelebilmek için inanılmaz bir istek var; ne kadar maddi yardım yaparsam yetmiyor; kalbimin orta yerinde hep aynı yetersizlik hissi.  Philippe Rombi'nin "nocturne no.20" sini dinliyorum, gözyaşlarım kendiliğinden süzlüyor, J. bir seansta "ken...

 Bugün J. ile uzun zaman sonra terapi seansını tamamladık. Geçen sene Ekim gibi danışan koltuğuna oturduğumdaki halimle şimdi arasında dağlar kadar fark var, kendimle gurur duyuyorum her şeyden önce bunu söylemem gerekiyor.  Babamın kaybını, evliliğimin bitişini bu süreci, kendimi tanımayı; kendimle yeniden hatta neredeyse sıfırdan bir ilişki kurmayı deniyorum. Hassas yerlerime dokunuyor, kırgınlıklarımı tartıyorum. İçimdeki çirkin yönlerle yüzleşiyor, çocukluktan gelen tıkalı, yargıya sorguya kapalı odalarımda geziyorum. Bazen anne babama kızıyor, genellikle beni yetiştirme şekilleri için "iyi ki" diyorum. Anne baba olmanın ne kadar zor olduğunu, ne kadar iyi niyetle denersen dene, çocuk yetiştirirken hata yapmanın kaçınılmaz olduğunu yetişkin halimle idrak ediyorum. Hayatın hiçbir alanında mükemmel olmak şart olmadığı gibi, çocuk yetiştirirken de bu yetersizlik hissine kendimizi kapatmamız gerekiyor, bazı hataların yapılması gerekiyor.  Haftada bir başladığım terapim 3 ...

 sakin bir pazar günü, evdeyim. Bu evin duvarlarına yığılarak ağladığım günlerden, bu günlere geldim. Kendi dengemi bulmaya çalışıyorum, içimde bir sükunet bazı bazı başarısızlık hissiyle didişiyor. Evlilik bir başarı mıydı, ben boşanarak başarısız mı olmuştum; evli kalmayı bile beceremeyen bir kadın mıydım yoksa kendine sahip çıkan bir kadın mı?  Sanırım iç sesim bir süredir doğruları konuşuyor, evlilik başarı kriteri değildi; hayatta atılan adımlardan biriydi ve yolculuğun ne kadar olduğunu bilmiyorduk; ya bazen ineceğimiz durağı kaçırıyor bambaşka yolları yürüyorduk, ya da kendi durağımıza gitmeye çalışıyorduk; bazılarımızsa tam zamanında doğru durakta iniyorlardı. Ben yolculuğumun hangi durağında indim, yönüm neresi bilmiyorum; tek şey rotanın yanlış olduğunu fark ettiğimde; hazır hissetmediğimden biraz geç kalmışlıkla birlikte yolculuğa son verdiğim.  Cesur hissediyorum, bazense çok korkuyorum; yalnız hissediyorum sonra yalnızlığın illa iki kişi demek olmadığını fark...